Monday, 13 January 2014 ស៊ឹម វីរៈ
ជូនចំពោះលោកការីនិពន្ធ
នៅពេលដែលកម្មករធ្វើបាតុកម្មទាមទារឲ្យមានការដំឡើងប្រាក់ខែ ១០០% ឲ្យបានដល់ ១៦០ ដុល្លារ ក្នុងឆ្នាំនេះតែម្តង ខ្ញុំតែងតែនឹកភ្នកក្នុងចិត្តថា តើមន្ត្រីរាជការ និងនិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សា នៅមហាវិទ្យាល័យដែលរកចំណូលបានតិចជាង ១០០ ដុល្លារពួកគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េចដែរនៅពេលដែលគេឃើញទិដ្ឋភាពបែប នេះ?
ជារៀងរាល់ឆ្នាំ យុវជនប្រមាណ ៣០ ម៉ឺននាក់ ចូលប្រឡូកក្នុងទីផ្សារការងារ ដែលធ្វើឲ្យទីផ្សារការងារ មានភាពចង្អៀតទោះបីបញ្ចប់ការសិក្សាពីមហាវិទ្យាល័យក្តី ហើយយុវជនខ្លះ ត្រូវបង្ខំចិត្តទទួលយកការងារដែលមានប្រាក់ខែស្តួចស្តើងជាមុន សិន ដើម្បីសន្សំបទពិសោធ និងកសាងជំនាញដើម្បីប្រកួតក្នុងទីផ្សារការងារ។សម្រាប់ពួកគេ តើពួកគេត្រូវចេញមកធ្វើបាតុកម្មដែរឬយ៉ាងណា ឬមួយក៏ពួកគេត្រូវដូរការងារទៅធ្វើការនៅរោងចក្រវិញ?
ប្រសិនបើយើងធ្វើការប្រៀបធៀបបែបនេះ អ៊ីចឹងតើមានន័យថា ការទាមទារប្រាក់ខែ ១៦០ ដុល្លារ របស់កម្មករជាការទាមទារដ៏ហ៊ឺហាហួសហេតុឬ? ប្រាកដជាមិនមែនហើយ។ ប៉ុន្តែ បើគិតលើប្រាក់ចំណូលបច្ចុប្បន្ន គេអាចនិយាយបានថា កម្មកររោងចក្រមានចំណូលគ្រាន់បើជាងពេលដែលពួកគេធ្វើជាកសិករ ដែលអាស្រ័យលើទឹកភ្លៀង ឬកម្មករសំណង់។ បើយើងប្រៀបធៀបនឹង ១០ ឬ ២០ ឆ្នាំមុនមានការទទួលស្គាល់ជាទូទៅថា រោងចក្រវាយនភ័ណ្ឌបច្ចុប្បន្ន (ដែលមានជាង ៤០០ ដែលផ្តល់ការងារដល់ប្រជាជនជាង ៦០ ម៉ឺននាក់ និងទ្រទ្រង់ផលទុនជាតិប្រហែល ៣៥%) បានចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងការលើកស្ទួយសេដ្ឋកិច្ចជាតិ និងកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ។
